Photo :Sebastian Monzani
حق با تو بود
مي بايست مي خوابيدم
اما چيزي خوابم را آشفته كرده است
در دو ظاقچه رو به رويم شش دسته خوشه زرد گندم چيده ام
با آن گيس هاي سياه و روز پريشانشان
كاش تنها نبودم
فكر مي كني ستاره ها از خوشه ها خوششان نمي آيد ؟
كاش تنها نبودي
آن وقت كه مي تواستيم به اين موضوع و موضوعات ديگر
اينقدر بلند بلند بخنديم تا همسايه هامان از خواب بيدار شوند
مي داني ؟انگار چرخ فلك سوارم
انگار قايقي مرا مي برد
انگار روي شيب برف ها با اسكي مي روم
مرا ببخش
ولي آخر چگونه مي شود عشق را نوشت ؟مي شنوي ؟
انگار صداي شيون مي آيد گوش كن
مي دانم كه هيچ كس نمي تواند عشق را بنويسد
اما به جاي آن مي توانم قصه هاي خوبي تعريف كنم
گوش كن يكي بود يكي نبود
ني بود كه به جاي آبياري گلهاي بنفشه
به جاي خواندن آواز ماه خواهر من است
به جاي علوفه دادن به ماديان ها آبستن
به جاي پختن كلوچه شيرين
ساده و اخمودر سايه بوته هاي نيشكر نشسته بود و كتاب مي خواند
صداي شيون در اوج است مي شنوي
براي بيان عشق
به نظر شما كدام را بايد خواند ؟تاريخ يا جغرافي ؟مي داني ؟
من دلم براي تاريخ مي سوزد
براي نسل ببرهايش كه منقرض گشته اند
براي خمره هاي عسلش كه در رف ها شكسته اند
گوش كن به جاي عشق و جستجوي جوهر نيلي مي شود چيزهاي ديگر نوشت
حق با تو بود مي بايست مي خوابيدم
اما مادربزرگ ها گفته اند چشم ها نگهبان دل هايند مي داني ؟
از افسانه هاي قديم چيزهايي در ذهنم سايه وار در گذر است
كودك خرگوش پروانه
و من چقدر دلم مي خواهد همه داستانهاي پروانه ها را بدانم
كه بي نهايت بار درنامه ها و شعر ها در شعله ها سوختند
تا سند سوختن نويسنده شان باشند
پروانه ها
آخ تصور كن
آن ها در انديشه چيزي مبهم
كه انعكاس لرزاني از حس ترس و اميد را
در ذهن كوچك و رنگارنگشان مي رقصاند به گلها نزديك مي شوند
يادم مي آيد روزگاري ساده لوحانه
صحرا به صحرا و بهار به بهار دانه دانه بنفشه هاي وحشي را يك دسته مي كردم
عشق را چگونه مي شود نوشت
در گذر اين لحظات پرشتاب شبانه كه به غفلت آن سوال بي جواب گذشت
ديگر حتي فرصت دروغ هم برايم باقي نمانده است
وگرنه چشمانم را مي بستم
و به آوازي گوش ميدادم كه در آن دلي مي خواند
من تو را او را كسي را دوست مي دارم
حسین پناهی
